Mówimy o nastoletnim koszykarzu, który za jakiś czas ma być liderem naszej kadry, a to zmienia postać rzeczy czytamy komentarz do skandalu w TBL. Zawodnik Ponitka byłby może usprawiedliwiony, bo jego klub nie płaci mu pieniędzy, zagwarantowanych kontraktem, a żyć podobno trzeba, gdyby nie ten drobny fakt, że jest nadzieją polskiej koszykówki.
Profesjonalny zawodnik o piątej rano w przeddzień meczu grzecznie śpi z rączkami na kołderce. Zawodnik Ponitka profesjonalny wobec tego nie jest, a to już grzech ciężki. Dla przyszłego lidera kadry niewybaczalny.
To co z tego, że zawodnik P. nie otrzymuje wynagrodzenia? Rodziców nie ma czy co? Mody przecież jeszcze, niech nie przesadza, inni w jego wieku towoda sodowa do głowy mu uderza, idol medialny, patrzcie go
Proponuję zawodnika Ponitkę ukarać.
Przykładowo, żeby innym broń boże podobne pomysły do głowy nie przychodziły.

Tylko najpierw poproszę o odznaczenie odpowiedzialnych za taki stan rzeczy (zakładając oczywiście, że Mateusz tak naprawdę miał na względzie po pierwsze podreperowanie finansów). Panią Prezes Dolecką na początek uhonorowałabym jakąś ministerialną nagrodą (Złota Mucha brzmi nieźle) za zlikwidowanie problemu sportu w Warszawie (no dobra, po sezonie koszykarzy i siatkarzy, może jeszcze dociągną parę miesięcy).
Pana Prezesa TBL (Mucha Srebrna) za profesjonalną weryfikację finansów klubowych w TBL i stworzenie do niej odpowiednich mechanizmów.
Paru innych, których tu już nie wymienię.

Wiem, ten medal ma dwie strony i nawet jakąś krawędź. Wiem, że Mateusz akurat nie musiał mieć na względzie finansów. Nowe doświadczenie, przygoda telewizyjna, fajna zabawa
To już oczywiście gorzej dla niego, bo nie myślał o konsekwencjach na meczu.
To, że ten mecz (pierwszy z czternastu ostatnich) jest o nic, nie ma tu wiele do rzeczy. Ale czy naprawdę ci młodzi ludzie muszą robić dobrą minę do złej gry? Czy muszą szukać innych klubów, żeby pozbyć się widma windykatorów spod drzwi? Czy fakt, że ich po prostu oszukano, ma pozostawać przez nich niezauważony? W imię ducha sportowego i idei współzawodnictwa?

Tak. Mamy zdolną młodzież, jak pięknie napisał Szczepan Radzki. Najpierw wykańczają ją niedouczeni trenerzy, potem oszukują nieudolni prezesi, a potem, jeśli naprawdę jest zdolna i ma wiele szczęścia (jak to być może będzie w przypadku Mateusza) po prostu opuści ten dziwny kraj, który raczej trzeba zaorać w całości, nie ograniczając się do grządki z napisem koszykówka.